Noong araw, isa lamang itong pangarap na makabili ng ganitong camera, at sa wakas ay nabili ko rin, ang sarap ng pakiramdam pag nakuha mo ang gusto mo. Gaano man katagal ang hinintay ang mahalaga nakamit ko ang gusto ko, simple lang.
Ito ang bagong simula.
habang mag-isa at naghihintay ng oras naisip ko ang mga nangyayari ba ngayon sa buhay ko ay may koneksyon sa mga nangyari noong bata pa ako?
maraming bagay ang gusto kong marating, makamit at masabing akin. simula’t-sapul mula ng magka-isip ay ganon na lang palagi. nasaan na ba ako ngayon? bakit mahirap minsan tanggapin na malayo na rin ang narating ko at dapat ay maging masaya. malungkot ba ako? kung minsan oo. sabi dun sa audio books na dinownload ko, tungkol ito sa motivation, kelangan daw ay kausapin natin ang sarili, dahil walang makakaintindi sa atin kundi ang sarili natin. bata palang ako ganito na ang ginagawa ko, kausapin ang sarili dahil wala akong makausap o kung may makausap man malamang hindi rin nila mage-gets ang pinagsasabi ko, kaya bata palang natuto na akong itago ang tunay na ako, interesado ako sa takbo ng mundo, sa mga bagay na nangyayari sa paligid, maraming tanong na gustong malaman ang sagot.
nung magka-isip ako ang tanging hangad ko lang ay matanggap ako bilang ako. palabiro, masayahin, malalim din minsan ang mga iniisip ko.
mahigit isang taon ang lumipas… sa sobrang dami ng nangyari wala man lang akong naisulat….
bakit ang pinakamahirap sa lahat ay ang mag umpisa? ang pinakamahirap isipin ay ang katapusan? lagi na lang akong may tanong. at sa paglilibot ko sa mundo ng internet minsan may nakikita akong kasagutan. marami akong inumpisahan pero hindi ko natatapos, sadya sigurong ganon ang buhay ko? maraming tanong na walang sagot, kung hindi ko naman hahanapin ang kasagutan ay walang mangyayari sa buhay? tulad na lang ng post na to, hindi ko alam kung paano ko tatapusin.
maraming bagay na gumugulo sa isipan, kailangan daw itong mailabas upang hindi maipon at gumaan ang pakiramdam, ang hirap ng walang kaibigan na mahihingahan, kaya eto dadaanin na lang sa pagsusulat ng blog. kung minsan mas mabuti na eto kesa magkimkim ka ng sama ng loob hindi daw ito nakakabuti sa tao. may makabasa man nito at maka relate sila eh mabuti naman.
minsan ibabahagi ko rin ang kwento ng buhay ko sa daigdig ng WWW, hindi para magpa-awa kundi maging inspirasyon sa makakabasa, pero hindi ko alam kung papano uumpisan. minsan isang araw pag naisipan kong magsulat ng aking kasaysayan. sa ngayon heto at muli na namang nabuhay ang blog na eto.
sana may makabasa at makahanap ng kaibigan na mahihingahan ng sama ng kalooban.
napaka simpleng tanong pero ang hirap sagutin… pero, ikaw lang ang makakasagot… hindi ang mga taong nasa paligid mo… araw-araw iba-iba ang pwede mong isagot… araw-araw kasi nag-iiba ang takbo ng isip mo… minsan… oo minsan gusto mong malaman kung sino nga ba ako…? ikaw? ang sarili mo? bakit kung minsan ganito ka… at ganon ka… at ang mga taong nasa paligid mo… napakadali mong malaman kung sino nga ba sila… pwede mong sabihin na, mabait ang taong ito… maalalahanin, masayahin, masungit, pangit, maputi, maitim, matangkad, masipag, mabilis kumilos, mabagal, tamad, makupad, makapal ang mukha, sinungaling, mapagmahal, masayang kasama, kuripot, galante, seksi, responsable, at kung anu-ano pa… ang tanong… sino nga ba sya? ano ang tunay na kulay n’ya at sino nga aba ako? tama ba ang pagkakaalam nila kung sino ka? sapat na bang sabihin sa’yo ng ibang tao kung sino, at kung anong klase kang tao? simpleng tanong lang di’ba? pero napakahirap sagutin…
paminsan minsan may mga hindi inaasahang pangyayari sa buhay natin, isang halimbawa ito. busy ako sa trabaho ng tumawag ang misis ko, kung pwede daw ba akong kumuha ng picture para sa newspaper dahil hindi daw sya makakarating sa oras.
tungkol ito sa strike na gagawin ng mga abittoir workers sa aking pinagtatrabahoan, medyo kinabahan ako pero dahil ito ay trabaho lang sumugod ako kahit umuulan. ang bitbit ko lang na gamit ay isang flash, D200 na may 17-55 na lens at cactus trigger, sa loob ng 5 minuto heto ang nakuha ko:
nalathala sya sa frontpage at inilagay nila ang esplana digital imaging bilang photographer, hindi ko naman nais na ma publish ang pangalan ng business ko pero huli na sana ay huwag isipin ng kompanya na ako ay kasapi sa grupo na ito, trabaho lang po walang personalan :)
abangan dito ang balita
habang nag da drive ako isang araw bigla kong naisip na gumawa ng personal blog at magsulat ng magkahalong english at tagalog? may ilang blog na rin akong inumpisahan pero nde ko naitutuloy so eto ako ulit maguumpisa.
ang blog na ito eh para sa kahit ano… mga pang araw araw na nangyayari, mga bagay na naiisip ko. samahan ko na rin ng mga pictures dahil isa akong photographer. i mainly shoot wedding dahil yun ang gustong gusto kong gawin, dahil gusto kong ma capture ang moment ng dalawang taong nagmamahalan.
naisip mo siguro bakit tagalog at english ang blog na ito? well… kung sila nagsusulat sa english dahil yun ang native language nila siguro pwede ko ring gawin yun dahil Pilipino ako at Filipino ang wika ko.
kung gusto man nilang intindihin ang blog ko eh may translation naman.
wala munang picture sa post na ito, abangan na lang sa mga susunod na post.
|
 | maykesplana on unang post |
 | yiN on unang post |
